این ایام که در آن بسر می بریم را دهه فجر نام نهادند. دهه ای که یاد آور پیروزی شکوهمند انقلاب اسلامی ایران است، دهه ای که یاد آور شور و شعور مردم ایران است،  دهه ای که یاد آور سرآغاز فصل نو در تاریخ ایران است، دهه ای که یادآور به ثمر نشستن خون های مظلوم مردم این سرزمین است.
آری این دهه خاطرات عجیب و جالبی در دفتر انقلاب دارد. اما نکته زیبا نامگذاری این دهه است. نمی دانم شخص خاصی و یا گروه خاصی و یا سازمان خاصی این نام ها را انتخاب می کنند؟ یا اینکه در اثر محاوره ها این نام ها نهاده می شوند؟ که در هر صورت این نام ها بسیار با مسمّا هستند. نام های قرآنی و دارای بار مفهومی خاص.
فجر به معنی صبحدم است که خدای متعال نیز در ابتدای سوره مبارکه فجر به ان قسم یاد می کند. اولین نکته این نام این است که صبح پس از ظلمت و تاریکی شب می آید و این مفهوم را به ما می رساند که این انقلاب همان صبح است که پس از تاریکی و ظلمت حکومت شاه طلوع کرده است.
نکته دیگر دمیدن روح امید است. با آمدن صبح روح امید در دل ها روشن می شود و یاس و ناامیدی و ظلمت رخت بر می بندد. نکته سوم طراوت و شادابی و سرزندگیست. با آمدن صبحگاهان، نخوت و تنبلی و سستی حاصل از شب و ظلمت جای خود را به جنب و جوش و حرکت و حیات می دهد.
اندیشیدن به این نکات و نکات دیگری که به ذهن می رسد و تطبیق دادن آنها به انقلاب اسلامی ایران این حقیقت را بیشتر و بهتر نمایان می سازد که حقا و انصافا این نام برازنده ی این دهه بوده است.